Limogeseko prozesua: Bizidunen eskubideen aldeko deia

Auzipetu batekin Elkarrizketa

(English) (Castellano)

2021eko ekainaren 15ean operazio bat izan zen Limousin eskualdean, eta hamabi pertsona atxilotu zituzten hainbat sabotajerekin ustez lotuta egoteagatik. Horietatik sei hainbat egunez atxilotuta egon ziren, eta hiruri terrorismoaren aurkako legedia aplikatu zitzaien; horrek esan nahi du hiru edo lau egunez inkomunikatuta egon zirela. Elkarrizketa honetan auzipetutako pertsonetako batekin hitz egin dugu.

Zein ekintzek eragin dute epaiketa hau?

2020ko otsailean sabotaje bat izan zen Linky kontagailu adimendunen aurka. Argindar-kontagailu berri hauek automatikoki bidaltzen dute zure etxeko informazioa uhinen bidez: zure kontsumoa ezagutzen dute, etxean zauden ala ez dakite, eta baita normalean zein telebista-kate ikusten duzun ere! Dena kontrolatzen dute, eta gainera uhin elektromagnetikoen sistema bat da, etxearen barrenera uhinak bidaltzen dituena. Jende askok ez zuen onartu nahi izan haien instalazioa, baina derrigorrez ezarri zituzten. Orduan hasi zen horren aurkako kanpaina: ENEDIS linea elektrikoen enpresaren zentral batean sabotajea izan zen, eta materiala zuten zortzi furgoneta erre zituzten. Gero, 2021eko urtarrilean, beste sabotaje bat izan zen telekomunikazio-zentro batean; telebista-antenak suntsitu zituzten. 230 metroko antena bat erre zen, 5G erabiltzen duten konpainien errepikagailuekin. Dirudienez, antena militar bat ere bazegoen.

Nolakoa izan zen atxiloketaren prozesua?

Goizeko seiak edo sei terdiak aldera gendarmeriako esku-hartze taldeak iritsi ziren nire etxera; terrorismoaren zantzuak daudela uste dutenean jarduten duten taldeak dira. Guk ez dugu etxeko atea giltzaz ixten, eta lasai asko sar zitezkeen, baina sarraila hautsi zuten; halako esku-hartzeetan ohikoa dena. Nire gelara igo ziren metrailadore moduko armekin eta laserrarekin. Ni ohean nengoen, biluzik, eta horrela miatu ninduten. Lasai mantendu nintzen; izan ere, ikusi nuen haietako bat pixka bat dardarka zegoela, eta esan nion: «lasai, lasai». Eta kitto, atxilotu gintuzten.

Nola garatu zen hasierako prozesu legala?

Nire bikotekidea eta ni banandu gintuzten, eta lau egunez egon ginen inkomunikatuta, galdera eta galdeketa artean. Egun horiek igaro ondoren, Limogesen zegoen instrukzio-epailearen aurrean jarri gintuzten. Hark zuzenean kartzelan sartzea erabaki zuen, behin-behineko espetxealdian. Askatasun-epaile batek baloratu zuen hiru auzipetuok espetxeratuak izango ginen ala aske utziko gintuzten, eta neurriak arindu zitezkeen ala ez. Epaiketa labur baten ondoren, kontrol judizialpean aske uztea erabaki zuen; horrek esan nahi zuen astean bitan gendarmeriara joan behar genuela sinatzera, ezin genuela lurraldetik atera eta etengabeko kontrolpean egongo ginela. Askatasun-epailea gizon atsegina zen; udan ginenez, esan zigun: «joan hondartzara eguzkia hartzera, eta ez egin tontakeriarik; nik ulertu baitut oraindik zerbait egiteko asmoa duzuela». Eta baldintzapeko askatasuna eman zigun, nahiz eta instrukzio-epaileak zuzenean kartzelan sartu nahi gintuen. Honek bost urte iraun du orain arte, eta 2026ko martxoaren 19an eta 20an egingo da epaiketa.

Zenbateraino aldatu du honek zure bizitza?

Jakina, nahiago nuke kontrol judizialpean egon beharrik ez izatea, baina normaltasunez bizitzen saiatzen naiz. Bi espedienterengatik epaituko gaituzte, eta bakoitzean gehienezko zigorra 10 urteko espetxea da; beraz, konturatzen naiz zortea dugula behin-behineko espetxealdian ez egoteagatik. Gainera, sinatzera joateko baldintza astean bitan izatetik hilean behin izatera jaitsi da. Badakit gogorra izango dela, baina ez dit loa kentzen, ekintza horiek bidezkoak eta beharrezkoak direla uste dudalako.

Zein helburu lortu nahi zirela uste duzu halako ekintzekin?

Esan nahi dut nik beti ukatu dudala eta ukatzen dudala nire parte-hartzea, baina aldi berean ekintzen egileekin elkartasuna adierazi dudala. Ekintzak modu anonimoan aldarrikatu dira egunkarietan. Nabaria da interes ekonomiko handiek mundua suntsitzen ari direla, eta telekomunikazio-lobbyak osasun publikoaren batzorde guztietan eta uhin elektromagnetikoen ondorioak ikertzen dituzten laborategi guztietan infiltratuta daudela. Bruselan, Washingtonen… funtzionatzen dute, eta erabat kontrolatzen dute dena. Sabotaje horietan eragindako kalteak handiak diruditen arren, berehala konpontzen dira, eta multinazional handi baten kasuan ez dute ia ezer suposatzen. Miseriak dira enpresa handientzat. Orange taldeak bakarrik aurten 1,3 mila milioi euroko irabazi garbiak izan ditu. Badakigu gai honi buruz egiten diren ikerketa zientifikoak lobby horien eraginpean daudela. Ez dute esaten uhinak ez direla arriskutsuak; esaten dute ez dagoela frogatuta arriskutsuak direnik. Horrela, eztabaida publiko oro blokeatu nahi dute. Baina jendeak eztabaidatu nahi du. Izan ere, bada jende independentea azterketa ugari egin dituena, eta uhin elektromagnetikoen eta minbiziaren ugaritzearen artean lotura zuzena dagoela erakutsi duena. Horretan guztian prebentzio-printzipioa ez da aplikatzen.

Zer da prebentzio-printzipioa?

Osasun publikoarentzat arriskuak egon daitezkeela onartzen duen printzipioa da, nahiz eta ziurtasun zientifikorik ez egon. Horrek esan nahi du ikertzen ari den zerbaiten erabilera edo garapena etetea, kalterik gabekoa dela frogatu arte. Une honetan herrialdea antenaz betetzen ari dira, inolako prebentzio-printzipiorik aplikatu gabe eta arriskua adierazten duten ikerketak onartu gabe. Nik uste dut sabotajeak egin dituztenek hemen “alerta-emaile” deitzen zaiena betetzen dutela. Enpresa batean norbaitek zerbait txarra aurkitzen duenean, alarma pizten du; gero kaleratu edo jazartu egiten dute. Alarma horren helburua eztabaida publiko bat sortzea da.

Uste duzu eztabaida hori sendotzen ari dela?

Ez, eztabaida ez da egiten ari, interes handiek ezkutatu nahi dutelako, nahiz eta Frantzian halako ehunka sabotaje izan diren. Nik uste dut hori egin duen jendeak eztabaida sortzeko egin duela.

Baduzu martxoan gerta daitekeenari buruzko itxaropenik?

Ez, ez dut ideiarik zer gerta daitekeen. Prozesuari eman nahi diogun funtzio nagusia ez da auzipetutako pertsonak defendatzea, baizik eta prozesu politiko bat egitea eta sortzen ari zaigun mundu biziezina salatzea. Ez dugu gure defentsa bilatzen; nik behintzat sinetsita nago beraiek, nahi dutena egingo dutela. Epaiketaren ebazpena, adibidez, nahi duten denboran eman dezakete: hilabete bat igaro daiteke edo aretotik berehala eraman zaitzakete. Ez dut ezer espero haiengandik; baina gutxienez, gertatu denez, balio dezala jende hori guztia salatzeko. Askatasunean egin dezakegun gutxienekoa da.

Zer da zuretzat askatasuna?

Ez dut uste askatasunik dagoenik. Egungo sisteman aukerak oso txikiak dira. Gehienez ere, pertsona bakoitzak bere barruan izan dezakeen askatasuna dago; gainerakoan, denok gaude berdin lotuta. Nik esango nuke askatasuna dela ezer ez pentsatzea eta bizitza sentitzea. Hori da bizitzaren indarra.

Jendearen babesa sentitu duzu?

Bai, jendea mobilizatu da. Laguntza-batzorde bat dago, abokatuentzako dirua biltzen laguntzen diguna, eta meritu handia du, bost urtez kausa baten alde mobilizatuta egotea —aldaketa handirik ez dagoenean— nekea handia baita. Jaialdiak antolatu dira, dirua bildu da, publizitatea egin da… Denbora guztian hor egoteko kausan sinetsi behar da, iraun, ausarta izan. Iraunkortasuna behar da, bai, iraunkortasuna.

Nola adieraz dezake norbaitek elkartasuna kausa honekin?
“Comité de soutien” laguntza-batzordearekin harremanetan jarriz.
Webgunea: https://labogue.info/spip.php?article2222
Emaila: comite15juin@riseup.net

---