Bisita gidatua Auditz Akularrera – Lurraren Defentsa Donostialdean

(Argazki nagusia: aurreko bisita Auditz Akularrera)
(Castellano)

Azken egunotako muturreko tenperaturek berretsi besterik ez dute egin hainbeste urte entzuten eman duguna: krisi klimatikoa geldiezin doa aurrera, jardun beharko genukeen maila desberdinetatik (pertsonala, instituzionala, nazioartekoa) ezer egin gabe.
Bitartean, horren ardura duen makinak ez du hutsik egiten: inportazioetan oinarritutako kontsumo bortitza, munduaren beste aldeko bi eguneko turismoa, garraio indibidualizatua, kutsatzailea… eta eraikuntza eta hormigoi gehiago, berdeguneen eta ekosistemen kaltetan.

Horren aurrean, ekosistemak zaindu behar ditugu, hobeto ulertu, eta ekosistemen zati gisa ulertu. Kendu beharrean, indartu. Eta daudenak sortzea. Horregatik, hirian ezabatze eko-sistemiko berri bat planteatzearen aurrean, Donostialdeko Auditz Akularrekoa bezala, «EZ» esan behar dugu.

Izan ere, gure hirian (Donostian), azken urteotan, berdeguneak eta baso-eremuak desagerraraztea oso garrantzitsua da: Marrutxipi, Manteo, Belartza eta beste. Inoiz baino gehiago behar ditugu eremu horiek. Klima-aldaketa arintzeko, baina gure gizartea oxigenatzeko, itzalez eta freskuraz hornitzeko. Baina hor egoteko eskubidea dutelako ere bai.

Era berean, hurbileko eta (askotan) ingurumenarekiko errespetu handiagoko elikadura-ekoizpeneko eremuak ezabatzen ditugu, kanpoko ekoizpenaren mende egoteko, garraio eta energiaren (fosila) eta ekoizpen-modu oldarkorragoen mende egoteko. Parametro-aldaketa horren ondorio horiek guztiek krisi klimatiko eta ekologikoan (eta baliabideenean) ere eragiten dute.

Altzako Auditz Akular proiektu berriarekin, gainera, komunitateak berak eskatzen du eremu natural hori kontserbatzea. Izan ere, mundu guztia bat datorrenez, Altza modu kaotikoan eraiki zen, hiri- eta gizarte-beharrak gutxi errespetatuz, eta are gutxiago behar naturalak errespetatuz. Hiri-zentzugabekeria horretan eta orokorrean (klimatikoa, ekologikoa), Auditz Akularreko eremu naturala ezinbestekotzat jotzen da (ikus Altza XXIeko komunikatua).

Urbanizazio-proiektu berri hau hazten jarraitzeko, naturaren, komunitateen eta etorkizuneko belaunaldien kontura eraikitzen jarraitzeko postulatu kapitalisten ondorio baino ez da. Izan ere, Donostian etxebizitza-krisi bat eta etxebizitza eskuratzeko arazo bat badago, hori gutxi batzuen espekulazioagatik da, etxebizitza inbertsio eta mozkin modu gisa erabiliz (aldi berean, beren intereserako: prezioak zenbat eta gehiago garestitu, orduan eta etekin handiagoa). Turistifikazioaren eta turistak hartzeko etxebizitzen erabileraren fenomeno berriak (Donostian) turistak hartzeko sarbidea murriztu du, baita horien garestitzea ere. Horren guztiaren atzean interes kapitalista handiak daude, hala nola funts putre horiek, bloke osoak bereganatu eta betiko maizterrak mespretxatzen dituztenak.

Arazoa ez da etxebizitza: 5.522 etxebizitza hutsik daude Donostian! Arazoa politikarik eza da, eta gobernuak eta erakundeek eliteekin, aberatsekin eta kapital handiarekin (higiezinen agentzia handiak, transnazionalak, putre-funtsak, bankuak) bat egitea.

Era berean, egungo krisi globalean oso argi geratu da hiri handiak arazo handia direla. Horregatik, ekonomia kontzentratuen ordez ekonomia banatuak bultzatu behar ditugu, baita eredu sakabanatuagoetan ere. Alde batera utzi behar dugu hiri-ereduaren hedapena, batez ere landa-espazioaren, ingurumen-espazioaren eta komunitateen kaltetan. Hiri handiek ere ez dute kohesio sozialik; horregatik, loturak eta batasuna mantentzen dituzten komunitateak ere babestu behar ditugu, eta haien sentimendua kontuan hartu.

Izan ere, eredu horrek energia eta azpiegitura kantitate handiak behar ditu, eta, beste inpaktu batzuez gain, ekosistemak eta landa-eremuak murriztea eta kaltetzea ere badakarte. Beraz, diogunez, ez dugu gehiago galdu behar.

Ondorioztatzen, arazoa betikoa da: kapitalismoa. Etxebizitzatik kanpo uzten gaituztenak geratzen zaizkigun baso eta baratzeak suntsitzen dituztenak dira.